Vergezicht of beperkt zicht - Letters and Concepts
+31 35 77 232 77
dominique@lettersandconcepts.nl

Elke dag kies ik: bos of hei? Of bos en hei? En in welke volgorde dan? Het lijkt een niet zo heel interessante keus. Maar voor mij zegt het alles over hoe ik me die dag voel. Ben ik op zoek naar ruimte en vergezichten? Naar prachtige uitzichten en een pad dat eindeloos door lijkt te gaan? Of heb ik liever een geborgen, meer gestuurde wandeling door het bos over de paden met minder kruisingen?

Ruimte is mooi, maar kan voor mij ook enorm overweldigend zijn. Dat gevoel dat je nog helemaal naar de andere kant kan lopen, dat het niet hoeft, dat als je het ene pad neemt, een ander pad mist (dat je wel ziet). Er zijn dagen dat ik dat niet wil. En dagen dat ik dat juist nodig heb.

De geborgenheid van het bos, de bomen en paden die mij leiden, zijn de tegenhanger. En die kunnen op hun beurt weer beperkend werken. Want dan zie ik niet waar ik heen ga, heb ik ineens het gevoel dat ik géén overzicht heb (terwijl ik toch net zei dat het zo lekker overzichtelijk was, die paden ;-)). Dat ik niet kan doen wat ik wil, opgesloten in een ruimte die niet eens omheind is.

Regelmatig laat ik mijn hond vanaf het startpunt de weg bepalen. We staan dan op de kruising bos en hei. Het mooie is: meestal doet hij precies wat ik nodig heb. Hij gaat naar de hei als ik nog creatief moet nadenken, dingen op een rijtje moet zetten. En hij gaat naar het bos als ik meer bezig kan zijn met details, me laat sturen en het niet erg vindt het einde van het pad niet te weten.

Mooi he?

Print Friendly, PDF & Email
Share on LinkedInPin on PinterestTweet about this on TwitterShare on FacebookEmail this to someoneShare on Google+

Leave A Comment